नेपालको Engineer, Doctor, lawyer and Business Man

एउटा सानो कहानी 😌

नेपाल देसमा पर्ने मिनी लैण्डनाम गरेको बिधालयको अदभुत केटा विद्यार्थीहरु को कथा हो। आफै पढ्न बढी जान्ने दाबी गर्ने खालका थिए, हालको परिथिति हेर्दा इय कुरा सत्य हो जस्तै लाग्छ । सुरू मा आज्ञाकारी छन् जस्तै लागेपनि पछि सत्यको भण्डाफोर भएको अस्पस्थ हेर्न सकिन्छ  जब बिधालयबाट बिदा लिने दिन आउँन थाल्यो केटाहरुको बिभिन गुरूपहरु बने जसमा बढी पढ्ने(पुनदेव, बिरिज्लाल, किसन, निरज, बिनय, संजीव मणिपाल,सुनिल तथा अज्मल कसाब) कम पढ्ने(कन्हैया, एज्हार, सुमन, रजनिश, दिवश) आली कति मात्र  पढ्ने(अबिस्वस्निह रुपेश साह) र एक दामी न पढ्ने खालका  गुरूपहरु बन्यो । यॊ कुरा एस बिधल्याका सबै सरहरु देखि पर्मूख सर लालाबबूज्युलई समेत थाहाभयो सबैले एस. एल. सी पास गर्ने पर्छ भने कुरा थाहा नै थियो । कोब्रा उपनामले चिनिने सरले जुक्ति लगाएर सबै जनालाई पास गराउन सफल भई राम्रो रिजल्ट  लायाउन सफल भए। इयो समयमा धेरै रमैलो गरियो कहिले सर लाई रुना लागेयो त कहिले सरलाई अफिसमा पथाएयो  तर कुनै विद्यार्थी अहिले सम्म अफिसमा गयेन ।  इयो धेरै ठुलो कुरा हो कि आहिले सम्म इतिहासमा एस्तो विद्यार्थीहरुसंग  पाला परेको थियो । एउटा UNDERTAKER नाम गरेको सामाजिक शिक्क्षा पढाउने सर थिए  । उहा साँगा अउटा आफ्नो पुर्खाको सम्पतिको नाममा कुनै सालमा लेखिएको नोट थियो, तयस्बाट  आहिले सम्म इय बेच नआउन्जेल सम्म लेखिदै आइरहेको थियो । इयो बेच काविद्यार्थीहरुले लेख्न मानेन सबैले यो लेखेने परम्पराको घोर बिरोध गरे तेस्पक्षि सर र इय बिदयार्थिहरु बीच धेरै संघ्स भयो र आन्त्यामा सर को हार भएको छ । इय घटना को क्रममा रुपेश नाम गरेको साधारण बय्कती सर को आखामा चढ्यो ।  सर लाई सबै ले एति सम्म गरिदिएका थियॆ कि सिर सास फेर्न पुरै दाम लगायेरा मुखा रातो गरि हेर्थे । रुपेश एस्तो केटा थियो जो आफ्नो देश लाई धेरै माया गर्थियो सायद त्येही कारण ले उसलाई बाहिरी गयान थियो; पढ्ने कुरा बाहेक आन्या कुरा को जयदै गायन थियो आनी इय दुवै सर र रुपेश एक अर्काको बुद्धिको पर्खेमा कल्सको समय बिताए । यसै क्रममा रुपेशले आफ्नो उवा तथा जवानी चढेको बेला UNDERTAKER को घर गइ उहाको छोरी सँग भेटघात गर्ना सफल बाने पहिलो बेकती बान्ने । आनी अर्को सर थिए पुर्के (भुटा) उपनाम ले प्रसिध सव्स्थय बिषय पढाउने  सर थिए। वास्तवमा कक्षा संचालन देखि कक्षा बन्द हुनेसम्म सरले मात्रा पुस्तक पढ्नुभएको छ जस्तो हेरिन्छ किनभने कुनै विद्यार्थीले कुनै दिन पनि सरले भनेको लेखेनन् । उहामा एउटा भिन्न किसिमको जोस थियॊ जसले गर्दा कहिले कहिँ विद्यार्थीले कुटी दिन्थे भने कहिले अफिस्बाट गाली खान्थे वास्तवमा आहिले सरलाई देख्दा हामीहरुले गरेको दुरबेव्हर एकदामी अमानबिय जस्तै लग्छ तर यसमा हामीहरु सरलाई देरै धन्बाद दिना चाहन्छौकि हमिहरुसंग  यसरी मिलि शिक्क्ष दिनु भयो हजुर एक महान सर हुनुहुन्छ  जस्तो सबैलाई लग्छ आज हामी सर धेरै मिस गर्दै छौ । एउटा हुनुहुथियो सफरी ज्यु  सफारी सर एकदामी जेष्ठ नागरिक हुनुहुन्छ गणित पढाउने काम थियो सरको तर सरको गोष्ठी मा बढी रुचि हेरियो कुनै पनि कार्यकर्म गर्ने कुरा गरे भने गोष्ठी नई आउथ्यो  उहा लाई पनि विद्याथी हरुले छोडेनन् वास्तवमा सर लाई आली थोरै आउथ्यो तर पनि पढ़उने काम सुरू गर्नुव्यो सुरुको दिन सबै चुप लाएर पढे पछि पछि  दिवश नाम गरेको एउटा दुब्लो पातलो  बय्क्तिले सरको खिची गर्ना सुरू भयो तेस्पछि बाकी साथी हरुले हिमत पाए आनी तेस्पक्षि सर जो जिन्दगि एक दमै दुख्दाये बन्यो कम्जोर सिधा विद्यार्थी जस्तै पुनदेव लाई कुटेरा आफ्नो खोवोप पर्दर्सन गर्ने सुरू गरे सर  इय कुरा हेरी अलि कति डर लग्यो तर पनि कोहि मानेन सर लाई खुब रोवएयो आन्त्य्मा सर को मसहुर दिअलोग एकदमी लोकपिय बनानापुग्यो त्यो दिन देखि गणित कक्षा नभएर हास्य कक्षामा परिनत भयो । अगाडी बोअर्ड मा सर ले लेख्ने काम गर्थे भने लास्ट बेच्मा बस्नेहरु सर लाई चिदउने अजिब किसिमको आवाज निकाल्ने गर्थे इय आवाज वास्तवमा सर ले निक्लेको हुन्छ आनी हाम्रा विद्याथीहरुले आझै नमक हालेर निकाल्थे जुन एकदमै हासन जसले सुने रोक्न सक्द्नै थियो आफुलाए यसरी सर लाई केटाहरुले जोकर बनाए Me Teaching World Reading..  गुन्डा आफ्नो नामले ने चर्चितको पात्र बनेको हेर्ना पाएको थियो जहाँ कसैकों बोल बाला चल्दैन्थियो त्यहा गुन्डा(अर्थात गुड्डु) लै कठिन भन्दा कठिन कार्य लाई कुसलता पुर्बक गर्ने सबैको मनपर्ने पात्र इतिहासमा अहिले पनि जिउदै छन् पढ्ने बेला देखिनै उहाको हृदयमा गरिब जनता माथि दया थियो सायद त्यही कुरा होला कि आज जगतमा सबैका लागि सस्तो र सबै ठाउमा आफ्नो मलम बेचिरहेका कुरा थाहा भएको छ गुन्डा जति लुटेको थियो आज दोबर दान गर्दै छन् , कतिपाए मान्छेहरु त गुडुजी लाई गरिबो का मसिहा भन्ने नारा पनि देस भरि गुजी रहेको छ। अर्को पात्र बाबा उहाको नाम आज सम्म कसिले जबान मा बिनम्र को साथ लिना आहिले पनि थर थर कप्छ्न लडेको अवस्था को क्रममा निधार फुटेरा खोलामा पनि बगेझै रातो रगत को खोला बगिरको थियो तर पनि आफुलाई चोट लागेको आलिकती पनि महसुस नगरिकन खल्तिबाता रुमाल झिकी निधारको घाउ बधि एउटा पौरख तथा एकदमै आफ्नो जयन को कदर नगर्ने परविर्ति खालको सत्रु माथि महाकाल को रुद्र रुप पर्दर्सन गर्ने जसलाई हेरेर ठुलो खतरनाक सत्रु पनि खुट समातेर माफी मग्न वेबस भइहाल्ने खालको रुप को कल्पना ले आज पनि कतिजना डरले बाबा लाई सम्झनछन त कति बाबा को तस्बिर आफ्नो घर दुकान मा राखी पूरा फैदालिर्हेका छन् । सबै को केहि न केहि कमि हुन्छ संजीव को पनि एउटा कहानी छ।
एकदामी सोझो मिठो बोलि बोल्ने सरल अवोम  सबैले संजीवजिले गरेको काम को पर्संसा गर्ने गर्थे भयेले हो कि दिल ले हो इय कुरा आहिलेसम खुलना बाकी नै छ ।  संजीव जी एउटी केटि लाई मान  पराउथे सायद त्यो केटि पनि संजीव लाई सोच्थियो होला कक्षा कोठा मा धेरै जसो तिमे उसलाई नै हेरर बस्थे जस्तो सुनिएको हो । तर इय कुरा कति को सत्य हो थाहा हुन्न सकेना दिन बित्दै गयो संजीव जी एस्तो खतरनाक मान्छे कसैले मन पराउनु आली सोच्ने कुरा हो सायद उहाले दम्काउनु भएको होला या हुनसक्छ संजीव जी को त्यो माया सत्य नै होला र आज सम्म इय कुरा उहाले आफ्नो मानको गहिरो कुनामा  दफन गरिसक्नु भएको छ जे भएपनि सजीव जी आज पनि उतिकै पर्खाएमा आज बस्नुभएको होला जस्तो लाग्छा । आखिर त्यो कुन आखाको काजल थियो जुन अहिले सम्म भेटियेन